ปรัชญานิพนธ์

Rabindranath...ระพินทรนาถ ฐากูร...Tagore

*****
ความเพ้อฝันแห่งข้า
คือ  หิ่งห้อย
จุดสว่างทรงชีวิต
ระยิบในอนธการ.
*****
จุมพิตหนึ่งแห่งราตรีที่ลาจาก
บนเนตรพริ้มสนิทแห่งยามเช้า
เรื่อเรืองอยู่ในดารกาแห่งรุ่งอรุณ
*****
บุปผาต้องขังในพวงมาลากษัตริย์
ยิ้มขื่น ๆ เมื่อดอกไม้ชายทุ่งริษยาเธอ
*****
เหล่าขนนกทอดตัวเกียจคร้าน
สบายอารมณ์กลางกองธุลี
และลืมฟากฟ้าแห่งตน
*****
บุปผาโดดเดี่ยว
มิพึงริษยาประดาหนาม
ซึ่งมัอยู่มากมาย
*****
ศรัทธาซึ่งรออยู่กลางใจเมล็ดพืช
ให้สัญญาอัศจรรย์แห่งชีวิต
ซึ่งพิสูจน์มิได้ในทันที
*****

*****
รักคือความเร้นลับอันมิรู้จบ
เพราะหาอื่นใดมาอธิบายมิได้
*****
บุปผาสละกลีบสิ้น
เพื่อได้พบผล
*****
ใบมีดโกนหยิ่งในความคมแห่งมัน
เมื่อแสยะเย้ยสุริยา
*****
ขอให้รักของข้าห้อมล้อมเธอดั่งแสงอาทิตย์
และมอบอิสระภาพอันเจิดจ้าแด่เธอ
*****
แมลงใต้ดินแห่งจิต
งอกปีกโปร่งบาง
แล้วโผผินบินลา
สู่ฟากฟ้ายามตะวันรอน
*****
ทะเลสาบราบเลียบเชิงเขา
คือคำวอนรักระคนน้ำตา
แทบเท้าเขาผู้เกรียงไกร
*****
เพลงอพยพโผบินจากใจข้า
และเสาะหารังของมันในกังวานรักแห่งเธอ
*****

Kahlil...คาลิล  ยิบราน...Gibran

*****
ระหว่างทรายกับฟองคลื่น
คลื่นจะสาดลบรอยเท้า
ลมจะพัดฟองแตกกระจาย
แต่ทะเลและฝั่งจะคงอยู่
ตลอดไป
*****
ความทรงจำ   เป็นรูปแบบหนึ่งของการพบปะ
การลืมเลือน   เป็นรูปแบบหนึ่งของอิสระภาพ
*****
บุคคลมิอาจลุถึงรุ่งอรุณได้
โดยไม่ผ่านมรรคาแห่งราตรี
*****
ต้นไม้เป็นบทกวีซึ่งพื้นปฐพีจารึกบนฟากฟ้า
เราโค่นมันลงมาทำกระดาษ
เพื่อบันทึกความว่างเปล่าของเรา
*****
บ่อยครั้งที่เราเห่กล่อมลูกหลาน
เพื่อเราเองจะได้หลับไป
*****
ถ้อยคำทั้งหมดของเรา
เป็นเพียงเศษขนมปัง
ที่ร่วงจากโต๊ะเลี้ยงของความคิด
*****
บทเพลงที่เงียบใบ้ในดวงใจของแม่
ปรากฎบนริมฝีปากของลูก
*****
ไม่มีความปรารถนาใดที่ไม่บรรลุ
*****
ถ้าเธอปรารถนาจะครอบครอง
ก็อย่าได้อ้างสิทธิ์
*****
ความรักซึ่งไม่เกิดใหม่ทุกวัน
จะกลายเป็นความจำเจ
แล้วก็เป็นทาส
*****
เมื่อเธอหันหลังให้ดวงอาทิตย์
เธอก็จะเห็นแต่เงาของตนเอง
*****
   หากปราศจากผู้เยี่ยมเยือนเสียแล้ว
บ้านทั้งหลายก็กลายเป็นสุสาน
*****
ความพลาดหวังที่เอียงอาย
มีศักดิ์ศรีกว่าความสำเร็จที่ไม่ยอมถ่อมตน
*****
การเกิดและการตาย
เป็นการแสดงความกล้าหาญ
อย่างมีเกียรติที่สุด
*****
ความงานส่องสว่างในดวงใจของผู้ปรารถนา
ยิ่งกว่าในดวงตาของผู้พบเห็น
*****
ผู้ริษยา...สรรเสริญฉันโดยไม่รู้ตัว
*****

*****
บางที มนุษย์ อาจฆ่าตัวตาย
เพื่องป็องกันตนเอง
*****
ชีวิตเป็นขบวนแห่
คนเดินช้าเห็นว่าเร็วเกินไปก็หลีกออก
คนเดินเร็วเห็นว่าช้านัก...ก็หลีกออกด้วย
*****
หากมีสิ่งที่เรียกว่าบาป
เราบางคนก็ทำบาป
ถอยกลับไปตามรอยเท้าของบรรพบุรุษ
และบางคนก็ทำบาปล่วงหน้า
โดยข่มขี่บังคับลูกหลาน
*****
เราทั้งหลายต่างเป็นผู้ต้องขัง
ต่างกันตรงที่ว่าห้องขังบางคนมีหน้าต่าง
ส่วนบางคนไม่มี
*****
น่าแปลกที่ว่าเราทั้งหมด
ปกป้องความผิดของตนแข็งแรง
ยิ่งกว่าที่ปกป้องความถูกของตน
*****
ถ้าผู้ใดหัวเราะเยาะเธอ   เธอสมเพชเขาได้
แต่ถ้าเธอหัวเราะเยาะเขา
เธออาจไม่มีวันให้อภัยตัวเอง
ถ้าผู้ใดทำร้ายเธอ   เธออาจลืมบาดแผลได้
แต่ถ้าเธอทำร้ายเขา   เธอจะจดจำตลอดไป
โดยสัจธรรมนั้น  ผู้อื่นคือ
ผู้อื่นคือตัวตนของเธอที่อ่อนไหวที่สุด
ในอีกร่างหนึ่ง
*****
ความเกลียดชังเป็นสิ่งที่ตายไปแล้ว
เธอคนใดบ้าง...อยากเป็นสุสาน
*****
วิเวกเป็นพายุเงียบ
ที่หักรานกิ่งตายแห้งของเราจนหมดสิ้น
แต่มันก็ส่งรากที่มีชีวิตของเราลึกลงสู่ดวงใจ
ของพื้นพสุธาอันมีชีวิตชีวา
*****
เมื่อเธอร้องเพลงนั้น
ผู้หิวโหยฟังด้วยท้องของเขา
*****
บางที  งานศพของมนุษย์
จะเป็นงานเลี้ยงฉลองวิวาห์ในหมู่เทวทูตกระมัง
*****
ชื่อเสียง...เป็นเงาของตัญหา
ซึ่งยืนอยู่ในแสงสว่าง
*****
มหาบุรุษแท้จริงไม่เป็นนายใคร
และไม่เป็นสมุนบริวารใคร
*****
ฉันเป็นเปลวไฟ   และฉันเป็นพุ่มไม้แห้ง
และส่วนหนึ่งของฉันก็ขม้ำอีกส่วนหนึ่ง
*****
การรอคอย...เป็นกีบของเวลา
*****