พกหินดีกว่าพกนุ่น  : คำว่า  " พกหิน "  หมายถึง  ใจคอหนักแน่น  เปรียบเหมือนเอาหินหนัก ๆ มาไว้กลับตัว  ส่วน  "  พกนุ่น "  หมายถึง  ใจเบา  หรือหูเบาเอนเอียงง่าย  เพราะนุ่นเป็นของเบา  สำนวนนี้จึงหมายถึง  ทำใจคอให้หนักแน่นไว้ดีกว่าหูเบาหรือใจเบา  หลงเชื่อคำของคนอื่น.
พบไม้งามเมื่อขวานบิ่น  :  สำนวนนี้  ใช้เป็นความหมายโดยเฉพาะกับผู้ชายเราที่บังเอิญมาพบผู้หญิงสวยงาม  ถูกใจอย่างแท้จริงคนหนึ่งเข้า  แต่ก็เป็นการสายเสียแล้ว  เพราะวัยของคนชราภาพหรือมีครอบครัวเต็มทีแล้ว  ก็เท่ากับว่า  สังขารของคนชราภาพหรือมีครอบครัวเต็มทีแล้ว  ก็เท่ากับว่า  สังขารของตนไม่อำนวย  เพราะ  " ขวาน "  ที่จะใช้การก็มามีอัน  " บิ่น "  ตัดไม้หรือตัดอะไรไม่ได้เสียแล้ว.
พลิกหน้ามือเป็นหลังมือ  :  หมายถึง  การเปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขจากของเดิมให้มันผิดแผกแตกต่างออกไปทั้งหมด  หรือคิดว่าจะทำอย่างนี้  แต่กลับเปลี่ยนแปลงไปทำอีกอย่างในลักษณะตรงกันข้าม  เปรียบได้กับ  หลังมือและหน้ามือ.
พิมเสนแลกกับเกลือ  : หมายความว่า  ยอมลดตัวเองไปทำในสิ่งที่ต่ำกว่า  หรือไม่คู่ควรกัน  ความหมายของ  " พิมเสน "  ย่อมมีราคากว่า  " เกลือ "  การทำตนเองให้มีราคาตัวของตนตกต่ำลงไปก็เท่ากับว่า  เอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ.

พุ่งหอกเข้ารก  :  สำนวนนี้  หมายถึงทำอะไรที่สักแต่ว่าทำลงไปให้แล้วเสร็จ  โดยไม่คิดคำนึงถึงผลเสียหรือผลที่จะได้รับเป็นอย่างไร  เปรียบได้กับการพุ่งหอกเข้าไปในที่รก  โดยไม่รู้ว่า  หอกนั้นจะไปตกต้องโดนอะไรเข้าไปเป็นผลเสียหายบ้าง  เพราะในที่รกย่อมมองไม่เห็นว่ามีอะไร.

เพชรตัดเพชร  : สำนวนนี้  หมายถึงคนที่มีความสามารถดีกับคนที่มีความสามารถพอ ๆ กัน  มาพบกันเข้าต่างฝ่ายย่อมจะทำอะไรกันไม่ได้  เพราะเท่ากับเก่งด้วยกัน  เหมือนเพชรคม ๆ  ด้วยกัน.
พูดไปสองไพเบี้ย  นิ่งเสียตำลึงทอง  : หมายความว่า  พูดไปก็ไม่มีประโยชน์  สู้นิ่งไว้ดีกว่า.
แพ้เป็นพระ  ชนะเป็นมาร  :  สำนวนนี้  มาจากธรรมเทศนาที่สอนให้คนเรารู้จักอดกลั้นใจ  หรือระงับยับยั้งความโกรธในการที่คิดจะสู้กับฝ่ายศัตรู  มิให้เป็นเรื่องราวลุกลามใหญ่โตเกิดขึ้น  โดยที่ฝ่ายรู้จักคิดอดกลั้นไม่ต่อกรด้วย  ถึงจะเป็นผู้แพ้ก็ได้ชื่อว่า  เป็นผู้ประเสริฐกว่าผู้ที่คิดจะทำร้ายเขาเพื่อเอาชนะ.