|
วัวแก่กินหญ้าอ่อน :
หมายถึง
ชายแก่ที่มีภรรยาสาวคราวลูกคราวหลาน
มักใช้เป็นสำนวนเปรียบเปรยชายที่ว่านี้.
วัวเคยขา
ม้าเคยขี่ :
หมายถึงชายหญิงที่เคยมีสัมพันธ์กันมา
ย่อมรู้จิตใจกันดีอยู่แล้ว.
วัวไม่กินหญ้าอย่าขมเขา
: หมายความว่า
อย่าบังคับหรืออย่าฝืนให้เขาทำอะไรในสิ่งที่เขาไม่สมัคใจ.
วัวสันหลังขาด :
สำนวนนี้
ยังมีต่อสร้อยด้วยว่า
" วัวสันหลังขาด
เห็นกาบินผาดก็ตกใจ "
มีความหมายถึงคนที่มีอะไรพิรุธหรือมีการกระทำไปแล้ว
ในทำนองไม่สู่ดี
มักมีอาการคอยหวาดระแวงอยู่เสมอ
กลัวว่าจะมีคนรู้เห็นหรือมารื้อฟื้นกล่าวโทษขึ้น
สำนวนนี้บางทีก็พูดว่า
" วัวสันหลังหวะ "
ซึ่งแปลตามสำนวนก็ว่า
วัวสันหลังเป็นแผลหวะ
หรือมีบาดแผลที่หลัง
กาจะบินมาจิกแผลตนเอง.
|

|
วัวหายล้อมคอก :
หมายความว่า
เมื่อเกิดเรื่องเกิดราวถึงขั้นเสียหายขึ้นเสียก่อน
แล้วจึงค่อยมาคิดแก้ภายหลัง
หรือไม่คิดหาทางป้องกันไว้แต่แรก
ได้คิดก็ต่อเมื่อเกิดการเสียหายขึ้นแล้ว. |
วัวลืมตีน
: สำนวนนี้
ใช้เป็นความหมายเปรียบเทียบถึงคนที่ไม่เจียมตัว
หรือมีศักดิ์ต่ำแต่คิดเห่อเหิมจะทำตัวให้เทียมหน้าเขา.
วัวเห็นแก่หญ้า
ขี้ข้าเห็นแก่กิน :
หมายถึง
คนที่ตะกละตะกลาม
หรือเห็นแก่กินอย่างเดียว
มักมุ่งหมายถึงคนชั้นต่ำที่ทำอะไรเห็นแต่ได้เกินไป.
วันพระไม่มีหนเดียว :
สำนวนนี้
มักใช้เป็นคำตอบโต้แก่อีกฝ่าย
ในทำนองบาดหมางน้ำใจกันหรือในกรณีที่อีกฝ่ายทำให้ได้รับความเจ็บแค้น
จึงใช้ไปในทางปรามาสว่า
คงจะได้พบกันอีกในโอกาสหน้าหรือวันข้างหน้ายังมีอีก
มูลของสำนวนนี้
เข้าใจว่าในสมัยก่อน
เมื่อถึงวัน ๑๕ ค่ำ
หรือ ๘ค่ำ
ข้างขึ้นข้างแรม
เป็นวันที่ชาวบ้านมักมาชุมนุมฟังเทศน์ทำบุญกันพร้อมหน้า
ได้พบกันเต็มที่
จึงถือเป็นประเพณีว่าการที่จะพบกันได้อย่างจัง
ๆ หน้า
ก็ต้องเป็นวันพระนี้เอง.
ไว้ใจทาง
วางใจคน จนใจเอง :
สำนวนนี้
อธิบายความหมายอยู่ในตัวแล้ว
เป็นสุภาษิตสอนใจคนเราว่า
อย่าไว้ใจทั้งในเรื่องหนทาง
หรือการเดินทางและในเรื่องจิตใจของคนอื่น
ๆ ให้มากนัก
จะได้รับเคราะห์โดยไม่รู้ตัวเข้าได้.
ไว้ใจคนตาบอดข้างเดียว
ไว้ใจบ่าวตาบอดสองข้าง
: หมายความว่า
ไว้ใจลูกนั้น
จะไว้ใจหรือวางใจหรือวางใจไม่ได้เต็มที่
ก็หวังได้แต่เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น
แต่ไว้ใจบ่าวหรือคนใช้กลับยิ่งซ้ำร้าใหญ่
คือหวังอะไรไม่ได้เลย
การไว้ใจลูกยังดีกว่า
เพราะลูกเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา
แต่บ่าวหรือคนใช้เป็นคนอื่น
สำนวนนี้
ปัจจุบันนี้อาจจะไม่ค่อยได้พบหรือได้ยินนัก
นอกจากคนเก่า ๆ
หรือคนมีอายุแล้วจึงจะพูดถึง.
 |