เทคนิคการจัดการกับลูกน้องเจ้าปัญหา

มีสาเหตุมาจาก    การไม่ลงรอยกันในหมู่พนักงาน.   พวกก่อกวนซึ่งเชื่อว่าคำสั่งทุกคำสั่งจากฝ่าย
บริหารก็คือ "มาร" ที่มาทำลายความสุขของพวกเขา.    พวกไม้ตายซากผู้ซึ่งไม่มีอาการร้อนใจกับงาน
คนพวกนี้ต้องลงแส้บ้างและให้รางวัลบ้างผสมกันไป. พวกต่อต้านผู้มีอำนาจ   พวกนี้รู้สึกโกรธทันทีเมื่อ
ถูกสั่งให้ทำอะไร. พวกกระต่ายตื่นตูมนี้ชอบตีโพยตีพาย   หรือเอะอะโวยวายเมื่อมีวิกฤตการณ์เกิดขึ้น.

ข้อแนะนำสำหรับจัดการกับทัศนคติที่ไม่ดี
โปรดจำไว้เสมอว่าทัศนคติของพนักงานที่มีต่องาน หัวหน้าหรือองค์กร   สามารถมีผลกระทบ
    ต่อผลงานของพวกเขาได้.
ต้องมีการสืบหาข้อเท็จจริงทุกครั้งที่มีการบ่น   การโวยวายหรือการตำหนิเกี่ยวกับงาน   แม้ว่า
    สิ่งเหล่านั้นจะเกิดขึ้นโดยบุคคลคนเดียวกัน.
ต้องตั้งใจฟังสิ่งที่เขาบ่น     โวยวาย   หรือตำหนิ    เพราะว่าโดยปกติคนที่แสดงอาการเช่นนั้น
    มักจะมีปัญหาซุกซ่อนอยู่เกินกว่าที่เขาแสดงออก.
ค้นหาเหตุผลที่นำไปสู่ความไม่พอใจในการทำงาน   เพราะมันเป็นสาเหตุที่สำคัญที่สุดที่ทำให้
    พนักงานมีทัศนคติที่ไม่ดี.
โปรดจำไว้ว่าทัศนคติที่ไม่ดีนั้นมิใช่เป็นตัวปัญหา   แต่เป็นบ่อเกิดของสารพัดปัญหาซึ่งมันจะ
    ค่อย ๆ คุกรุ่นขึ้นมาถ้าคุณนิ่งเฉย.
  อย่าคอยจนกว่า"มนุยษ์เจ้าปัญหา"จะเดินมาหาคุณเองจงเปิดโอกาสให้มีการพูดคุยแลกเปลี่ยน
    ความคิดเห็นกันอย่างเป็นทางการ.
  อย่าพยายามปกป้องตัวเอง   หรือปกป้องบริษัท   เมื่อพนักงานแสดงทัศนคติของเขา.
  อย่าใช้กฎระเบียบของบริษัทจัดการกับพนักงานที่ชอบบ่น   หรือตำหนิบริษัทเพราะนั่นไม่ใช่วิธี
    แก้ปัญหา   แต่จะผลักดันให้พวกเขามุดลงไปเล่นใต้ดิน   จงพยายามค้นหาเหตุผลที่แท้จริงของ
    ปัญหานั้นแล้วเข้าไปแก้ไข.
อย่าปล่อยให้ความรู้สึกเกี่ยวกับพนักงานผู้นั้น   มาทำให้คุณเกิดอคติในการพิจารณาความดี
    ความชอบของเขา.
อย่าเพิกเฉยต่อทัศนคติของพนักงานที่สั่งสมมาจากประสบการณ์ชีวิตของเขา   แม้ว่าคุณจะไม่
     สามารถ   แก้ไขปัญหาเช่นนั้นได้    แต่คุณสามารถแสดงความเห็นใจ   และความเข้าใจในตัว
    พวกเขาได้.

มาตรการป้องกันการขาดงาน

ฝึกอบรมสายงาน   ถ้าเป็นไปได้   อย่าน้อยควรจะมีพนักงาน 2 คนในฝ่ายที่รู้งานซึ่งกันและกัน
และสามารถทำงานแทนกันได้.
ติดตามงานเสมอ ย้ำเตือนให้พนักงานที่ทำงานอย่างอิสระ ส่งรายงานเป็นระยะ การที่คุณรู้ความ
คืบหน้าของโครงการอยู่เสมอ จะช่วยป้องกันมิให้คุณปวดหัวเมื่อพนักงานยื่นใบลาออกีในทันทีทันใด
หรือทุพพลภาพไม่สามารถทำงานได้.
บรรจุพนักงานให้เต็มอัตราเข้าไว้   เมื่อพนักงานคนหนึ่งล้มป่วยลา เช่นเป็นไข้หวัดพนักงาน
อีกหลาย คนในฝ่ายก็พลอยติดเชื้อไปด้วย   ฉะนั้นเมื่อพนักงานคนหนึ่งยื่นใบลาออกพนักงานคนอื่น
จะลาออก ตามมาเป็นลูกคลื่นด้วย   และถ้าคุณกำลังขาดคนอยู่แล้วสถานการณ์ทั้งสองก็ยิ่งซ้ำเติม
ให้คุณแย่ลงไปกว่าเดิม.
ให้พนักงานแบ่งหน้าที่รับผิดชอบกัน   แรงกดดันจากกลุ่มเพื่อนจะบังคับให้พนักงานคนหนึ่ง
คนใดไม่กล้าขาดงานบ่อย   เพราะถ้าหากขาดงานจะทำให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นที่ต้องรับงานต่อจาก
เขาพลอยเดือดร้อนไปด้วย.                  
จ้างพนักงานชั่วคราว ในบริษัทที่พนักงานขาดงานบ่อยหรืออัตราการลาออกสูง การจ้างพนักงาน
ชั่วคราวสามารถช่วยแก้ปัญหาได้มาก.
ทำงานเป็นกะ   สำหรับงานที่ต้องใช้เวลาปฎิบัติอันยาวนานภายใต้เงื่อนไขสิ่งแวดล้อมที่ไม่ดีมัก
เป็นสาเหตุทำให้พนักงานขาดงานบ่อย   ดังนั้นจึงเป็นการฉลาดกว่า    ถ้าคุณจะแบ่งพนักงานออก
เป็นกะหมุนเวียนกันทำงานนั้น   จะช่วยลดความตึงเครียดลงได้.

หลักเกณฑ์เพื่อรักษากฎ

ต่อไปนี้เป็นหลักเกณฑ์เพื่อรักษากฎระเบียบให้มีประสิทธิผล   และสามารถบังคับได้ในทางปฎิบัติ
1. หลักความจำเป็น กฎระเบียบไม่ควรมีไว้เพื่อควบคุมพนักงานตลอดไป คุณต้องคอยหมั่นตรวจสอบ
     การปฏิบัติงานภายในบริษัท   แล้วพิจารณาดูว่ามีกฎระเบียบอะไรบ้างที่ไม่จำเป็นต้องมีอยู่อีกต่อไป
     เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงในวิธีปฎิบัติงานหรือวัตถุประสงค์ของงานชนิดนั้น.
2. หลักความยืดหยุ่น ถ้ากฏระเบียบนั้นมีข้อยกเว้นมากมายจะเป็นการฉลาดกว่าในการที่จะเปลี่ยนแปลง
     หรือแก้ไขกฏใหม่เพื่อให้สอดคล้องกับสถานการณ์.
3. หลักความสอดคล้อง   กฎระเบียบควรสอดคล้องกับนโยบายของบริษัท.
4. หลักการรับรู้  กฎระเบียบควรถูกสื่อสารไปให้พนักงานทุกคนรับทราบ.
5. หลักความชัดเจนและเข้าใจง่าย   กฎระเบียบที่สลับซับซ้อนย่อมปฎิบัติตามได้ยาก   ทุก ๆ คนที่
     เกี่ยวข้องกับกฎระเบียบข้อนั้นควรจะเข้าใจความหมายเป็นอย่างดีว่ากฎระเบียบข้อนั้นหมายถึงอำไร.
6. หลักเหตุผล  กฎระเบียบที่แข็งกระด้างจะไม่สัมฤทธิผลในทางปฎิบัติ เช่น ไม่ยอมให้พนักงานลากิจ
     หรือลาป่วยได้แม้แต่วันเดียว   ในขณะที่กฎระเบียบต้องนำไปใช้กับพนักงานทั่วทั้งบริษัท ดังนั้นจึงต้อง
     มีช่องว่างไว้บ้างสำหรับเป็นข้อยกเว้น.
7. หลักการบังคับได้   กฎระเบียบควรบังคับเฉพาะเรื่องงานเท่านั้นไม่ควรก้าวก่ายไปถึงเรื่องส่วนตัว
     และพนักงานสามารถมองผลลัพธ์ในทางปฎิบัติได้เมื่อมีใครคนหนึ่งไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบนั้น.
8. หลักการระวางโทษ    เพื่อให้เกิดความเป็นธรรมแก่ผู้กระทำผิด   การลงโทษควรจะสัมพันธ์กับ
     ระดับความรุนแรงของการกระทำผิด.

ข้อแนะนำในการจัดการกับพวกนอกรีตนอกรอย
แจ้งให้พนักงานทุกคนรับทราบกฎระเบียบและกระบวนการพิจารณาโทษ.
ให้โอกาสแก่พนักงานผู้นั้นได้ชี้แจงเหตุผลของเขา.
เพิ่มอัตราโทษตามระดับความถี่ในการกระทำผิด.
ให้พนักงานได้รับทราบถึงผลของการกระทำผิด.
สืบสวนหาข้อเท็จจริงทั้งหมดก่อนที่จะลงมือทำอะไรลงไป.
    อย่าเลือกที่รักมักที่ชังโดยยอมให้คนโปรดของตัวกระทำผิดได้
แต่กลับลงโทษคนอื่นสำหรับความผิดเดียวกัน.
อย่าให้เกิดกรณีตัวอย่างที่ไม่ดี   จงบังคับใช้กฎระเบียบทันทีเมื่อพนักงานทำผิด.
อย่าสร้างกฎระเบียบที่ไม่มีเหตุผลหรือไม่สามารถจะปฎิบัติตามได้.
อย่าปฎิบัติตามกฎระเบียบอย่างเถรตรง   ในบางเหตุการณ์คุณอาจละเว้นกฎระเบียบได้.

เตรียมการเผชิญหน้า
เทคนิคบางประการสำหรับการเผชิญหน้ากับลูกน้อง.
  เตือนใจตัวคุณเองเพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเอง    ยิ่งคุณมีอารมณ์ร้อน
      มากขึ้นเท่าไร ลูกน้องก็ยิ่งโมโหมากขึ้นเท่านั้น พยายามผ่อนคลายความ
      เครียดก่อนที่จะเข้าเผชิญหน้ากับลูกน้อง  
 ทบทวนสิ่งที่คุณจะพูด  แยกให้ออกว่าคุณต้องการเห็นผลสำเร็จอะไรบ้าง
     และคุณควรจะพูดอะไรเพื่อโน้มน้าวจิตใจของลูกน้องได้ดีที่สุด
   ควบคุมน้ำเสียงของคุณ   สำนวนที่ใช้พูด  และภาษาร่างกายอื่น ๆ  ความ
      แตกต่างระหว่างความสุภาพกับความก้าวร้าวมีอยู่น้อยมากในสิ่งที่คุณพูด
      แต่จะปรากฏชัดเจนในกิริยาแสดงออกของคุณ .
   เตรียมตัวรับฟังอีกฝ่ายหนึ่งพูด.

บัญญัติ 10 ประการสำหรับการไล่พนักงานออก
1. ละเว้นความโกรธ   เมื่อคุณโกรธ คุณจะขาดสติในการพินิจพิจารณาตามกระบวนการ
     ตัดสินใจที่ถูกต้อง.
2. ยับยั้งชั่งใจ จงไตร่ตรองให้รอบคอบและมองดูสถานการณ์ทั้งหมดก่อนอย่าเพิ่งวูวาม
     ไล่ออกทันที   คุณควรที่จะสั่งพักงานเขาไว้ก่อน   ถ้าการสอบสวนพบว่า   พนักงานผู้นั้น
   ไม่มีความผิด   คุณก็สามารถจ่ายเงินชดเชยให้เขาในช่วงที่ถูกพักงาน   แต่ถ้าเขามี
      ความผิดจริง คุณก็ยังคงมีเวลาเตรียมการที่จะไล่เขาออกได้.      
3. มีความเห็นที่ถูกต้อง หากคุณไม่แน่ใจในความเห็นของคุณก็ปรึกษาเจ้านายของคุณ
      หรือผู้บริหารระดับสูง
4. อย่าลืมประวัติศาสตร์ คุณควรจะตรวจสอบกับฝ่ายบุคคลว่าในอดีตเมื่อพนักงานกระทำผิด
     ในกรณีเช่นนี้แล้วเขาถูกไล่ออกหรือไม่   การเลือกปฎิบัติหรือเลือกที่รักมักที่ชัง นอกจากจะทำ
     ให้พนักงานคนอื่น ๆ ขวัญหนีดีฝ่อแล้ว   ยังทำให้คุณตกเป็นจำเลยในศาลแรงงานได้.
5. จงเก็บบันทึกทุกสิ่ง   บันทึกผลงาน จะต้องตอบคำถามให้ได้ว่า   ใคร..ทำอะไร..ที่ไหน
      ..ทำไม   และอื่น ๆ ลงนามและวันที่กำกับด้วย อย่าลืม..ขยันจดบันทึกไว้ดีกว่าไปยืนต่อหน้า
      ศาลแล้วพูดว่า "ผมไม่มีพยานหลักฐานครับ "  
6.  ดูใบประเมินผลงานในอดีต พนักงานที่ถูกไล่ออกส่วนใหญ่จะเป็นคนที่กระทำผิดต่อเนื่อง
      หลายครั้ง(ในความผิดเดียวกัน)ดังนั้นปัญหาทั้งหลายแหล่ควรจะปรากฎอยู่แล้วในใบประเมิน
      ผลงานในอดีต.                  
7.  จงจากกันด้วยดี   การไล่ออกนั้นไม่เพียงแต่เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้สำหรับพนักงานเท่านั้น
      ตัวคุณเองในฐานะผู้จัดการก็อยู่ในฐานะลำบากเช่นกัน   การจากกันไม่ควรทิ้งรอยบาดหมาง
       หรือฝากรอยแค้นเอาไว้ นอกจากนี้คุณควรพยายามชี้แจงให้เขาเห็นว่าเขาจะได้รับเงินชดเชย
      ก้อนใหญ่ตามกฎหมายรวมทั้งกรมธรรม์ประกันชีวิตหมู่ที่ยังไม่หมดอายุและสิทธิอื่น ๆ อีก
      (ถ้ามี).   
8.  อย่าไล่ออกในวันศุกร์  เพราะวันหยุดสุดสัปดาห์พนักงานจะมีเวลาคิดกังวลเกี่ยวกับอนาคต
      ของพวกเขา  ถ้าหากคุณไล่เขาออกในวันจันทร์ เขาก็จะมีโอกาสไปหางานใหม่ในวันรุ่งขึ้น.
9.  อย่าเอ่ยปากในห้องของคุณ เพราะถ้าเขาตั้งใจจะหาเรื่องกับคุณเขาอาจไม่ยอมออกไป
      จากห้องของคุณง่าย   หรืออาจจะโต้เถียงคุณอย่างรุนแรง(เพราะไม่มีคนอื่นคอยฟังอยู่ความ
      อับอายและความเกรงใจย่อมไม่มี).
10.แจ้งเหตุผลให้ทราบ  ในทันทีที่คุณไล่พนักงานออกจากงาน คุณต้องเรียกประชุมพนักงาน
     ที่เหลือเพื่อชี้แจงในสิ่งที่คุณทำ   พร้อมทั้งเหตุผลที่คุณทำเช่นนั้น   เพราะคุณต้องคำนึงถึง
      สิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาในอนาคตด้วยถ้าคุณคิดว่าจะ " เชือดไก่ให้ลิงดู ".